nostredame.info

home
Nostradamus gratis e-book

Roman inleiding
Hoofdstuk 1 geboorte
Hoofdstuk 4 zwerfperiode
Hoofdstuk 5 inwijding
Hoofdstuk 7 WO II
Hoofdstuk 10 atoombom
Hoofdstuk 12 New York
Hoofdstuk 15 toekomst
Nostradamus voorspellingen
Alle kwatrijnen



Hoofdstuk 5 - fragment

‘Wij katharen zijn dan ook de nazaten van Jezus Christus. Wij zijn de hoeders van het erfgoed van de esseense cultus, waar Jezus en Maria Magdalena uit voortkwamen. Magdalena stichtte mysteriescholen in de Languedoc; waar zij kwam, ontstonden spontaan geneeskrachtige bronnen. Al eeuwenlang vieren wij op de Mont Ségur de Manisola, maar deze keer is het een bijzonder jaar. Een ziel is op eigen kracht tot ons gekomen en voor dit heuglijke feit hebben we de heilige graal van stal gehaald. We hebben een drank bereid, die hem toegang kan verschaffen tot het allerhoogste.’ Een dienaar gaf de priester de gevulde graal aan.
‘Nostradamus, wilt u alsjeblieft naar voren komen?’ vroeg hij toen. De nieuweling stapte verwonderd naar de ronde tafel.
‘U bent ons lichtbaken op aarde en wij wensen u alle kracht en wijsheid toe om uw missie te volbrengen,’ sprak de priester verder en hij reikte hem de beker aan. Michel nam een slok uit de heilige graal en een zinderende energie nam van hem bezit.
‘Leve Nostradamus!’ oreerde de zaal in jubelstemming.
‘Maak er nu een leuk feest van,’ sloot de priester zijn rede af. Harpisten begonnen hemelse muziek te spelen en de feestgangers verspreidden zich door de versierde zalen, waar ze van de uitgestalde delicatessen genoten. Sommige aanwezigen verkozen de stilte en begaven zich naar de omringende terrassen. De weersomstandigheden werkten mee en zo wist iedereen zich te vermaken. Het was laat in de avond, toen er plotseling door de bewakers alarm werd geslagen. Het kasteel werd bij verrassing bestormd en de op wacht staande soldaten werden door een regen van pijlen getroffen. Er ontstond paniek en de volgelingen renden bij gebrek aan orders alle kanten op. Sommigen struikelden over knielende geestelijken, die in hun lot wilden berusten. Enkele hogepriesters, met in het kielzog een horde bewakers, schoten Parsival en Tristan aan.
‘We willen dat jullie het geloof doorgeven. Snel, er is een vluchtroute!’
‘Maar we hebben beloofd om hier eeuwig te blijven,’ verweerden ze zich. De hogepriesters bleven echter wijzen op de noodzaak van de overlevering van hun geloof. Het gemeenschappelijk belang stond voorop en door de hoge druk en de chaotische toestand gaven Parsival en Tristan schoorvoetend toe. Michel had alles in ogenschouw genomen, totdat ze ook hem toeriepen.
‘Alstublieft, gaat u mee. U bent van groot belang. U gaat namelijk de mensheid een spiegel voorhouden van wat haar toekomt, opdat ogen geopend worden en het licht kan zegevieren.’ Hij wist niet anders dan ermee in te stemmen. Het hoofd van de bewaking kreeg de opdracht de hoeders van het geloof de weg te wijzen en zonodig barricades achter hen op te werpen.
‘Vaarwel en houdt ons gedachtegoed in stand.’ De hogepriesters namen afscheid en keken met lede ogen toe.
‘Kom, er is geen tijd meer te verliezen,’ beval het hoofd van de bewaking en hij sleurde hen mee naar een afgelegen gedeelte. Tegelijk deed een grote knal het kasteel op zijn grondvesten schudden. De vijandelijke legers hadden in het voorportaal een bres weten te slaan en kathaarse soldaten moesten in allerijl de centrale zaal afgrendelen. De achtergebleven volgelingen werden in de veroverde ruimte tot en met de laatste man afgeslacht. Intussen werden de drie uitverkorenen naar een overloop gebracht, die met uitzonderlijk mooi cederhout was afgewerkt. Het hoofd bleef daar pardoes stilstaan en keek heel bewust naar de houten panelen, die uit diverse ruiten waren opgebouwd. Zorgvuldig begon hij de naden met zijn vingers af te tasten. Op een bepaalde plek bleef zijn hand rusten en toen duwde hij de ruit naar binnen weg. Een geheim vak draaide open.
‘Naar binnen,’ gebood hij het groepje. Tristan, Parsival en Michel betraden haastig de verborgen sluiproute. De dienaar volgde hen op de voet en sloot als laatste de houten ruit onzichtbaar achter zich af. Hij stak vervolgens een licht aan en een smalle doorgang kwam in beeld.
‘Doorlopen, we hebben niet veel tijd,’ sommeerde hij, waarop het groepje zich voortijlde.
‘Aan het einde links,’ fluisterde hij even later. De volgende gang liep uiteindelijk dood; een manshoge bal met een gat erin werd zichtbaar. De gevechten in en rond het kasteel waren tot hier hoorbaar en Tristan overwoog een moment om achter te blijven.
‘Kruip erin,’ beval de bewaker streng, die hem zag twijfelen. Ze stapten alledrie gehoorzaam het reddingstoestel in, maar hadden geen flauw benul met wat er stond te gebeuren. Het van twijgen en dierenhuiden gemaakte omhulsel was precies voor drie volwassenen ontworpen en ieder zocht er zijn plek.
‘Er zijn handvatten en voetsteunen waaraan u zich kunt vasthouden,’ zei de dienaar. Ze hadden zich nog maar amper genesteld, toen hij de capsule langzaam maar gestaag in beweging bracht. De bal begon uit eigen kracht verder te rollen en de ondergrondse tunnel kreeg al snel een verticale baan. Het voertuig kwam in een vrije val terecht en de inzittenden vielen in een paar seconden honderden meters omlaag, totdat de bal met veel horten en stoten ondergrond kreeg en verschrikkelijk hard begon te tollen. Nostradamus verloor het bewustzijn en wist niet te herstellen. In de schemerzone vloog de tijd voorbij en er was alles. Of stond de tijd stil en was er niets? Aan het einde van de tunnel zag hij licht. Met onwaarschijnlijk veel vormen en minstens zo veel kleuren.
‘Ik ben bij je,’ hoorde hij iemand zeggen. Machteloos opende hij zijn ogen en tot zijn grote verrassing ontwaarde hij het gezicht van Anne. Ondersteboven en met haar goudbruine haar tot vlak aan zijn neus.
‘Ik heb je uren vastgehouden,’ hernam ze bezorgd, ‘je was ijskoud, ik dacht dat je dood was.’ Michel kneep in zijn vingers om zich zekerheid te verschaffen. Ja, hij was op aarde teruggekeerd.
‘Hoe ben je…’ maar hij wist door zwakte zijn zin niet af te maken. Ze begreep hem en maakte het hem duidelijk.
‘Thuis werd ik in het holst van de nacht klaarwakker en iets vertelde me dat je me dringend nodig had. Ik heb ogenblikkelijk mijn paard van stal gehaald en ben naar je toe gereden. Toen ik je slaapkamer in rende en je bewegingloos naast het bed zag liggen, was ik bang dat ik te laat gekomen was. Maar je leefde gelukkig nog. Ik heb je daarna in bed weten te hijsen en je lichaam opgewarmd, totdat je weer een normale temperatuur had.’
‘Oh, lieve Anne, dank…’ maar ze onderbrak hem door haar vingers op zijn lippen te leggen.
‘Niks te danken,’ en ze gaf hem een zoen.
Het is inderdaad de juiste vrouw, dacht hij ontroerd en zijn ogen traanden van blijdschap. Toen hij haar teder aanraakte, begon ineens de stalen kooi om zijn hart te smelten. Het oude zeer van jaren verdween in een handomdraai en zijn ziel raakte in vervoering.
‘Wil je met me trouwen?’ vroeg hij stralend. Einde fragment

copyright © E.Mellema 2006













Centuries 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

alle kwatrijnen Gnosis Gnostici katharen Mont Ségur
Spirituele boeken
New Age