nostredame.info

home
Nostradamus gratis e-book

Roman inleiding
Hoofdstuk 1 geboorte
Hoofdstuk 4 zwerfperiode
Hoofdstuk 5 inwijding
Hoofdstuk 7 WO II
Hoofdstuk 10 atoombom
Hoofdstuk 12 New York
Hoofdstuk 15 toekomst
Nostradamus kwatrijnen



Hoofdstuk 7



Een kapitein van het geweldige Duitsland

Zal komen tot koning der koningen

Met foute hulp, de steun van Pannonia

Zijn opstand veroorzaakt stromen bloed



‘Michel,’ riep Anne vanachter de gesloten zolderdeur, ‘ik ga vanmiddag weg en kom pas morgenochtend terug. Als je wilt, drinken we nog thee samen.’ Haar echtgenoot had daar wel oren naar en deed de deur open, waarna ze een blad met thee en koekjes op zijn bureau plaatste.
‘Wat ga je dan doen?’ vroeg hij benieuwd.
‘Met Jacqueline paardrijden in de Camargue en ik blijf daarna bij haar in Istres slapen. Het is al weer lang geleden dat ik mijn zus gezien heb.’
‘Ik wist niet dat ze paardreed.’
‘Sinds kort. Je zult het dus even zonder mij moeten stellen. Maar de huismeid houdt de kinderen in de gaten,’ en ze schonk de bloementhee in.
‘Werkt ze nog steeds in het naaiatelier?’ vroeg haar man, die een beet van het rozijnenkoekje nam.
‘Ja, en ik heb haar gevraagd voor jou een lang, bruin gewaad te naaien.’
‘Fijn,’ bedankte hij, terwijl hij de kruimels uit zijn baard veegde. Ze dronken de thee op, waarna Anne ervandoor ging.
‘Doe de groetjes aan je zus,’ zei hij nog en ze kusten elkaar vluchtig gedag. Hij vergrendelde de deur, opdat er geen kind meer op zijn rug kon springen, en deed ook de vensters dicht. Het was nu zo goed als donker in de kamer en hij zette zich in zijn bureaustoel, waar hij een geheim pillendoosje uit een lade tevoorschijn haalde. In het doosje bewaarde hij een kruid dat gebruikt werd om het derde oog te stimuleren. Een nieuw experiment! Hij strooide het kruid in poedervorm op het bureaublad uit en snoof het in één keer op.
‘Nondedju, te veel van het goedje ingenomen,’ mopperde hij en zijn ogen traanden van de pijn. De kamer begon opeens te tollen en hij greep zich aan de armleuningen vast, maar verloor de controle.
‘Anne!’ piepte hij met ronddraaiende ogen en zijn lichaam gleed langzaam van de stoel af.
Na enige tijd kwam de mysticus, die languit op de grond lag, tot zijn positieven. Dit is niet mijn studeerkamer, bemerkte hij om zich heen kijkend. Hij was in een kolossale zaal terechtgekomen en kwam overeind om hem nader te beschouwen. De zaal bezat een imposant vloermozaďek van een zwarte zon; de afbeelding was opgebouwd uit tekens van verschillende geloven. Er stonden verder talloze relikwieën in de ruimte en er was slechts één klein venster, waar hij meteen een blik naar buiten wierp.
Het is een burcht waarin ik ben beland, stelde hij vast. Er was in de zaal verder niets van betekenis en hij liep nieuwsgierig naar een uitgang.
Er hangt hier een merkwaardige sfeer die me doet denken aan zwarte magie, en voorzichtig klom hij een stenen trap af. Een verdieping lager waren meer zalen en alle toegangsdeuren stonden wagenwijd open. Bij de eerste stond ‘Koning Arthur Zaal’ vermeld. In deze ruimte stond een ronde, houten tafel met twaalf stoelen.
Geďnspireerd door de riddertijd, concludeerde hij. De tijdreiziger liep aandachtig rond, betastte even de stoelen en bezocht toen het volgende vertrek, de ‘Koning Heinrich I Zaal’. Hier waren de meubels juist van zeer geavanceerde materialen, mogelijk uit de negentiende of twintigste eeuw, giste hij. Er stonden onder meer een bureau, stalen archiefkasten en een kluis. Aan de muur hing een bouwtekening, waarboven met dikke letters Wewelsburg stond geschreven.
Het moet een ontwerptekening van dit kasteel zijn, dacht hij. Het gigantische project besloeg een stad in een halve cirkel van exact duizend meter doorsnede en het geheel was in de vorm van een pijl, die naar het noorden wees. Hij snuffelde daarna in een open bureaulade, die vol zat met doodskopringen. Een macabere verzameling, vond hij maar. In de archiefkasten stonden alle dossiers netjes gerangschikt op alfabetische volgorde. Alleen een map met haarscherpe afbeeldingen van een Tibetaans klooster lag er slordig bovenop. Plotseling hoorde hij stemmen en voorzichtig keek hij om de deurpost heen. Drie mannen in uniform sjokten de stenen trap op.
‘Het Duitse volk zal elke duizend jaar een bijzondere leider kennen,’ hoorde hij een van hen zeggen.
‘Je doelt natuurlijk op mij,’ reageerde de man met het snorretje en een huiveringwekkende stem.
Dat moet Hitler zijn, wist Michel meteen. Einde fragment

copyright © E.Mellema 2006













Centuries 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Tweede Wereldoorlog Hitler Nazi's 2e 2de 3de 3e II III derde oog Hister
Spirituele boeken
New Age